Blog

  Blog van Wim van Deventer - 2011-10-11
2014, Dagboek, de ultieme uitdaging.

Zes weken zijn er nu al voorbij en als alles goed gaat kan ik over 4 weken weer naar huis. Wat er precies met me gebeurd heb ik van horen zeggen. Ik kwam thuis van het toilet af en kon ineens niet meer lopen. Gelukkig was mijn buurman er en die heeft onmiddellijk de huisarts gebeld. Die hoefde niet eens langs te komen. Hij wist dat ik geveld was door een beroerte en zo snel mogelijk per ambulance naar het ziekenhuis moest.
 
Twitter, LinkeIn, Hyves, Facebook Linkedin FaceBook Twitter Hyves

Reacties:

0
 


Reageer:

Naam:
A value is required.Minimum number of characters not met.Exceeded maximum number of characters.
Emailadres:
A value is required.Invalid format.Minimum number of characters not met.Exceeded maximum number of characters.
Reactie:
  A value is required.Minimum number of characters not met.Exceeded maximum number of characters.
Een hersenscan op grond waarvan de medicatie werd vastgesteld en op de vierde dag brachten ze mij van het ziekenhuis naar het RRR waar ik na een dag of tien mij langzaam ging realiseren wat mij was overkomen. Je ligt gevangen in je eigen lichaam en wordt omgeven door onduidelijke figuren die niet eens iets verstaanbaars kunnen zeggen. Ik vroeg mij af of dit misschien het hiernamaals was en vroeg mij af wat ik verkeerd had gedaan om dit te verdienen. Maar lang had ik niet om oude herinneringen naar boven te halen want ik viel steeds weer in slaap. Ik kon niet alleen niet spreken maar ook het slikken gaf problemen zodat ik de eerste dagen uitsluitend vloeibaar voedsel heb gekregen. Toen ik eenmaal door begon te krijgen dat ik waarschijnlijk verlamd was als gevolg van een beroerte hoefde het voor mij niet meer zo nodig. Ik realiseerde mij dat het leven gedaan was en dat ik de rest van mijn tijd niet meer kon doen wat ik zelf wilde maar afhankelijk zou zijn van anderen. En daar had ik helemaal geen zin in.

Langzaam maar zeker begon ik de figuren aan mijn bed te herkennen en kon ik sommige klanken thuisbrengen. De herkenning van mijn kinderen en kleinkinderen gaf mij weer wat moed. Opa !, ik verstond het goed. Veel verschillende therapieën volgden elkaar op en ik ging vooruit. Stapje voor stapje ... Ik kon weer staan en zelfs een stapje zetten. Ik kreeg weer gewoon voedsel maar moest daarbij wel worden geholpen. Maar al spoedig moest ik steeds meer zelf doen en kreeg ik adviezen in plaats van hulp. Wanneer je nog zo knoeit met eten is het plezierig dat daar rekening mee wordt gehouden en dat je buiten de ogen van anderen kunt eten.

De individuele therapie maakte nu plaats voor groepstherapie die in een schitterende fitnessruimte wordt gegeven. 2x in de week gaan we zwemmen en daar in het water kon ik voor het eerst weer los staan en los lopen. dat was een geweldige sensatie. We gaan nu onder elkaar naar het restaurant omdat we genoeg geoefend hebben om weer zelfstandig te kunnen eten.

Vanmiddag krijgen we les om zelf eten te bereiden en dat gaat er professioneel aan toe. Ik leer echt koken en dat blijkt makkelijker dan ik ooit had gedacht. Het is een feestje als je alleen al bij het AGA fornuis staat waarop veelal een mooie bouillon staat te trekken. We krijgen les van een echte kok, die ik ook regelmatig in de keuken van het restaurant zie staan. Vanuit de hal kijk je zo de keuken in.

Sommige patiënten eten tussen de middag warm maar ik geef er de voorkeur aan om 's avonds warm te eten en daar nodig ik graag een van mijn vrienden of de kinderen bij uit. Er ie een Hollands restaurant en een internationaal restaurant waar iedere maand een ander land centraal staat. De kaart is niet zo uitgebreid maar er wordt gewerkt met verse smaakvolle producten. Wanneer je er van te voren om vraagt is men bereid om elk gerecht voor je te bereiden en daar gaat men zeer ver in. Zo bestelde laatst iemand sprinkhanen soep en weet je wat hij tot zijn eigen verbazing kreeg...juist.

Er worden ook regelmatig lezingen gegeven over de producten die geserveerd worden. Zo was er laatst een "wine-maker" uit Zuid-Afrika die er trots op was dat wij tijdens onze vaste eigen proeverij zijn wijn als huiswijn hadden gekozen. Wat hier heel stimulerend werkt is de aandacht die overal naar uitgaat. De medewerkers zij erg betrokken en hebben zichtbaar plezier in hun werk. De tuinen en de serre zijn schitterend. Er klinkt op verschillende plaatsen muziek en er valt overal iets te zien. Ook mensen uit de omgeving hebben dat goed in de gaten. Zij komen onder elkaar om op het AGA fornuis te koken, zij werken aan hun conditie, of helpen in de tuin of doen vrijwilligerswerk.

De combinatie van inspanning en ontspanning heeft veel van mij gevraagd. Maar…… Ik heb weer zin in het leven en dat had ik niet kunnen dromen. Volgens de therapeuten hier heb ik dat vooral aan mijn eigen doorzettingsvermogen te danken. Maar ik weet wel beter.

Wimvd