Blog

  Blog van Wim van Deventer - 2013-01-02
DRRRoomland

Lang, heel lang geleden hadden we een droom die we met velen wilden delen. Er was een plaats gecreëerd waar mensen bij elkaar kwamen. Zij deelden met elkaar het gevoel van geluk en dankbaarheid, voor wat zij van hun leven gemaakt hadden. Onder hen bevonden zich vele oudere mensen die ernstig verzwakt waren en niet langer thuis konden blijven wonen. Wij hadden de ambitie om hen het verlangen naar thuis te doen vergeten, door hen een warme en gastvrije woonomgeving te bieden met "onzichtbare" zorg...
 
Twitter, LinkeIn, Hyves, Facebook Linkedin FaceBook Twitter Hyves

Reacties:

0
 


Reageer:

Naam:
A value is required.Minimum number of characters not met.Exceeded maximum number of characters.
Emailadres:
A value is required.Invalid format.Minimum number of characters not met.Exceeded maximum number of characters.
Reactie:
  A value is required.Minimum number of characters not met.Exceeded maximum number of characters.



Uit de gesprekken die we met de bewoners van het toenmalige Rheumaverpleeghuis voerden, kwamen wensen naar voren die we als een uitdaging zagen om samen te vervullen. Een mooi voorbeeld daarvan is de tuin rondom het RRR. Piet Oudolf, een inmiddels wereldberoemde ontwerper van stadstuinen en parken, kwam destijds praten met de bewoners en ontwierp twaalf jaar geleden een bijzondere tuin. Ook binnenshuis moest de natuur beleefd worden. Een jury bestaande uit zeven patiënten beoordeelde vijf inzendingen van bloemisten en bepaalde zo wie de hofleverancier mocht worden om wekelijks twintig bloemstukken te bezorgen.

 

De bewoners waren begaan met de medewerkers of "de meisjes" zoals zij hen aanduiden. Zij hadden met hen te doen, omdat zij zo hard moesten werken. Betere hulpmiddelen zoals elektrische tilliften en verstelbare bedden werden aangeschaft, waardoor vooral hun rug minder belast werd. Ook is veel geld geïnvesteerd in het verbeteren van de opleidingen. Het ziekteverzuim daalde waardoor niet alleen meer kennis kwam, maar ook meer handen om het werk te doen. Omdat patiënten met steeds complexere ziektebeelden werden opgenomen, kwam de verpleging en verzorging steeds meer op de voorgrond te staan, waardoor de gedachte aan het bieden van een thuissituatie naar de achtergrond verschoof.

 

Gelukkig was er ook een aantal belangrijke uitzonderingen. Als een van de weinige zorgcentra in Nederland zijn we op traditionele wijze blijven koken, wat zeer gewaardeerd wordt. Ook de wisselende exposities van veelal Rotterdamse kunstenaars is blijven bestaan. Gallery R floreert. Dankzij de Gemeente Rotterdam kon er bovendien gebruik worden gemaakt van "assistenten", mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt die ervaring moesten opdoen. Velen van hen hebben zowel in het huis als daarom heen een betaalde baan gevonden. Daarnaast zijn er gelukkig altijd mensen uit de omgeving die als vrijwilliger hand en span diensten willen verlenen en zijn ook familieleden van patiënten bereid "de handen uit de mouwen te steken".

Zo slagen we er met elkaar in om de "boze wereld" van "bezuinigingen" en "kommer en kwel" buiten de deur te houden en met plezier samen te werken.

 

De waardering voor wat we samen tot stand brachten was weliswaar groot, maar het verlangen om terug naar huis te gaan werd er niet minder door. Het inzicht groeide bovendien dat de mogelijkheden van de mens om ook op hogere leeftijd te herstellen en aan te passen groter waren dan tot voor enkele jaren werd aangenomen. In twintig jaar tijd ontwikkelde het verpleeghuis zich tot een revalidatiecentrum waar naast verpleging en verzorging, behandeling en begeleiding op de voorgrond kwamen te staan. Dat alles voor de doelgroep "ouder wordende mensen".

 

Door de veranderende privacy wensen van ouderen en het succes van de revalidatie barst het RRR zoals we inmiddels heten uit zijn voegen. Maar volgend jaar verwachten we na een lange periode van voorbereiding dan toch met de nieuwbouw, naast het bestaande gebouw, te kunnen beginnen. Om dit doel te kunnen bereiken is het RRR een samenwerkingsverband aangegaan met twee organisaties: JOIN en CORRESTA. De banken met ABN-AMRO voorop en ook diverse particulieren, waaronder enkele oud-patiënten hebben zoveel vertrouwen in deze combinatie dat de financiering nu zo goed als rond is. De tuin zal dan gedeeltelijk verplaatst worden en na realisatie van de nieuwbouw in volle glorie terugkomen.

Maar er is nog een belangrijke ontwikkeling, die hier naadloos op aan sluit. In het Lage Bergsche Bos bevindt zich een stuk grond dat wordt gebruikt een imker, door particulieren om er groente te verbouwen en door scholen om onderricht te geven. De scholen zijn inmiddels gestopt en het RRR mag deze grond, vooralsnog tijdelijk, gebruiken als: kruidentuin, bloementuin, moestuin, een kwekerij en voor een tijdelijk onderkomen voor tal van bijzondere planten uit de eigen tuin. Deze ontwikkeling sluit goed aan bij de ambitie om de keuken een duurzaam karakter te geven en het interieur van het centrum te verfraaien met verse bloemen. De patiënten zelf zullen hierbij een actieve rol kunnen vervullen. De naam voor dit stuk grond was snel gevonden: DROOMLAND.