Blog

  Blog van Wim van Deventer - 2011-06-10
Dagboek, maart 2014

Beschrijving van zomaar een paar uur werken in het rrr waaruit blijkt: hoe afwisselend en onvoorspelbaar het werk soms is en hoeveel kennis en ervaring daarbij noodzakelijk is. Maar ook wordt duidelijk dat er nogal het een en ander gaat veranderen in de wijze waarop het werk is georganiseerd.
 
Twitter, LinkeIn, Hyves, Facebook Linkedin FaceBook Twitter Hyves

Reacties:

0
 


Reageer:

Naam:
A value is required.Minimum number of characters not met.Exceeded maximum number of characters.
Emailadres:
A value is required.Invalid format.Minimum number of characters not met.Exceeded maximum number of characters.
Reactie:
  A value is required.Minimum number of characters not met.Exceeded maximum number of characters.
Vanaf het strand zag ik gisteren op mijn i (i-pad) dat ik vandaag nog een paar uur kon werken in het rrr. Doordat zich een collega heeft ziek gemeld is er in de ochtend nog iemand nodig met mijn kwalificaties. Met mijn pool-app heb ik mijn vervoer geregeld. Om precies 6.35 uur Jennie voor de deur. Samen haalden we ook Fatima en Ahmed op waarna we precies om 7.00 uur op het rrr kwamen.

Schone kleding gepakt en omgekleed in een kleedruimte met douches, goede föhns en inloopdouches die voldoende privacy bieden. In de auto had ik op i al gezien met wie ik vandaag op welk tijdstip begin om te verzorgen. Ik lees de overdracht door van mw Bakker, die ik als eerste ga helpen. Ik zie op haar agenda dat zij om 9.00 uur bij de fysio moet zijn, dat zij om 11.00 uur meedoet aan een kookcursus, in de middag aan het fitnessprogramma en vanavond vrienden ontvangt.

Wanneer ik binnenkom met een kopje thee is dat voor mw Bakker geen verrassing. Zij had mij opgegeven als haar "favoriet" en de thee had zij zelf aangeklikt op haar scherm. Mbv haar i heeft ze de gordijnen al geopend en kijkt ze naar wat berichten van haar kleinkinderen. Vanuit haar bed geeft ze mij toestemming om de kamer binnen te komen waardoor tegelijkertijd het tv programma wordt onderbroken. Wanneer ik dadelijk klaar ben gaat het programma weer door waar het gestopt is. Wanneer ik haar in de plafondlift plaats krijg ik een signaal, dat zij iets is afgevallen. Op haar rechter bovenbeen zie ik wat rode vlekken. Ik maak een foto, die ik doorstuur naar 222. Zij oordeelt dat het gewenst is dat mijn collega Fatima, die gespecialiseerd is in wondbehandeling, even langs komt. Dit kan pas om 8.00 uur maar dan blijft er te weinig tijd over voor het ontbijt. Dat moet dan maar op de kamer worden genuttigd. Mw Bakker tikt op het menuscherm in wat zij wil hebben: jus d'orange, koffie en een croissant met jam. Daarmee is zij precies binnen het budget gebleven zodat zij ok kan aantikken. Wanneer er geen noodzaak was geweest had zij ook de kosten voor de roomservice moeten betalen.

Met behulp van de plafondlift zet ik haar op het toilet. We spreken af dat ik haar over 10 minuten weer van het toilet ophaal. Dankzij het ingebouwde bidet hoef ik haar billen niet meer af te vegen wanneer ik terug kom.  In de tussentijd heb ik haar kamer weer een beetje opgeruimd. Uit kast a pak ik de medicatie die daar klaar ligt en uit kast b pak ik in overleg met mw Bakker de kleding, die zij die dag wil dragen.
Mw Bakker geeft aan dat zij na het toilet graag wil douchen.

Voor dat ik aan het opruimen van de kamer begin laat ik via i weten dat ik verwacht over 20 minuten klaar te zijn. Ik zie op mijn scherm, dat ik hierna naar mw Cornelissen ga. Zij heeft slecht geslapen en er is een uitgebreide overdracht die ik rustig doorlees. Nadat ik haar dadelijk heb gewassen maar voordat ik haar aankleed wil 222 haar even zien en de afweging maken of de dokter moet komen. Via i maak ik even contact met mw Cornelissen en vertel haar hoe laat ik bij haar ben. Dat had zij zelf ook al gezien maar het feit dat je elkaar even hebt gezien geeft toch vertrouwen. Nu heb ik minder tijd over voor het opruimen van de kamer dus geef ik dat door aan de linnendienst waardoor zij weten dat ze meer werk hebben.

Na het douchen en afdrogen help ik haar met het elektrisch tandenpoetsen en het opmaken van haar gezicht. Dan kleedt zij zich aan waarbij ik flink moet meewerken. Met behulp van de plafondlift zet ik haar in de elektrische rolstoel. Op het scherm zie ik dat ik alle werkzaamheden heb verricht die ik moest doen. Ik zie dat ik nog 3 minuten over heb en omdat mw Cornelissen heeft aangegeven dat zij wel een kopje thee zou lusten, besluit ik haar voor te stellen dat ik iets eerder kom zodat we dat  kopje thee samen kunnen drinken.

Zij heeft haar kamer gezellig ingericht en er staat een mooi boeket bloemen op tafel. Mw Cornelissen heeft op facebook mijn vakantiefoto's gezien en zij vertelt mij een ondeugend verhaal over haar eerste bezoek aan Italië. Maar het praten gaat haar moeilijk af en zij maakt al snel een vermoeide indruk. We besluiten samen om nog maar even te wachten en eerst het bezoek af te wachten van 222 En eventueel daarna van de dokter.

Na afloop van het werk zit ik nog even na te denken over wat er allemaal is gebeurd waarbij ik mij realiseer dat er met de nieuwbouw meer zaken veranderd zijn dan ik had verwacht.

De veranderingen op een rij:
Ik heb meer invloed op mijn werktijden en de reistijd is verkort door het poolsysteem.
De overdracht vindt niet meer plaats en ook het pauzeren met de afdeling is vervallen. Ik drink de koffie tussen de verzorging van 2 patiënten in op een tijdstip dat ikzelf bepaal passend in de planning.

De afstanden die ik moet overbruggen zijn wel langer geworden door de grote kamers maar het komt zelden meer voor dat ik niet al mijn benodigdheden bij mij heb of dat deze zich niet al op de kamer bevinden.

De traditionele zusterpost is verdwenen en ik mis soms nog het gezellig onder elkaar zijn. Want wat hebben we vroeger met elkaar gelachen. Wat nieuw is dat we na afloop van het werk ook zelf aan de eigen conditie kunnen werken. Zelf zwem ik graag en neem dan daarna een sauna. Anderen zijn min of meer verslaafd aan de fitness. Over verslaving gesproken: van het roken ben ik nu gelukkig helemaal af! Na afloop praat je soms nog een beetje na met de collega's onder elkaar. Dat doet wel een beetje denken aan de oude tijd maar nu zijn we meer gemengd met andere disciplines.

De nieuwe plafondliften zijn een verbetering en de tijd dat ik met administratieve zaken bezig ben is nu nog minimaal.

De privacy van de patiënten is sterk verbeterd en het komt dankzij het toilet op de eigen kamer niet meer voor dat er gewacht moet worden tot een ander klaar is op het toilet.
De invloed van de patiënt op hetgeen er moet gebeuren en op welk tijdstip is sterk vergroot. Ook komt het nu minder voor dat een patiënt een dubbele afspraak heeft.

Waar ik nog wel erg aan moet wennen is dat sommige patiënten eerst contact opnemen met hun dochter en die dan om iets laten vragen wat zij nodig hebben. Maar het omgekeerde komt ook steeds vaker voor. Wanneer wordt aangegeven dat er pas om 13.30 hulp aanwezig kan zijn om bij het eten te assisteren bieden sommige familieleden aan deze taak over te nemen zodat moeder toch om 13.30 uur kan eten.


Wimvd