Blog

  Blog van Wim van Deventer - 2012-08-14
The Challenge

Nog enkele weken te gaan en 3/4 van het jaar zit er op. Helaas weet het RRR nog steeds niet of de behandeling en zorg die wordt verleend aan patienten vergoed zal worden. 400 medewerkers staan iedere dag klaar voor de patienten. Aan het eind van de dag wanneer de inkomsten en de kosten van elkaar worden afgetrokken resteert een opbrengst van niet meer dan 2 euro per patient per dag. Van iedere Euro omzet houdt men in de zorg slechts 1 cent over. Dat maakt een zorgorganisatie kwetsbaar. Zelfs een kleine financiele tegenvaller kan niet makkelijk worden gecompenseerd.
 
Twitter, LinkeIn, Hyves, Facebook Linkedin FaceBook Twitter Hyves

Reacties:

1
Geert Helemaal mee eens. Het is een onmogelijke taak met dit budget. Hou vol! 2012-09-18 09:31:32


Reageer:

Naam:
A value is required.Minimum number of characters not met.Exceeded maximum number of characters.
Emailadres:
A value is required.Invalid format.Minimum number of characters not met.Exceeded maximum number of characters.
Reactie:
  A value is required.Minimum number of characters not met.Exceeded maximum number of characters.

Er bestaat grote maatschappelijke belangstelling voor wat het RRR doet. Door medisch specialistische behandeling (revalidatie) wordt bereikt dat ouderen zelfstandig thuis kunnen blijven wonen. Gelijktijdig zijn de behandelaars er in geslaagd hun productiviteit te verhogen en de logistiek te verbeteren. Er is sprake van een efficiënte dienstverlening met een duurzaam resultaat. Inmiddels zijn 20 organisaties in de voetsporen van het RRR getreden (zij worden aangeduid met de term "proeftuinen"). Ook zij bieden intensieve multidisciplinaire behandeling aan voor ouderen met het doel hen naar huis te ontslaan. Het ministerie van VWS en de branche organisatie Arcaris verwachten dat in 2013 nog ruim 100 organisaties dit voorbeeld zullen volgen. De kennis en kunde die in het RRR inmiddels is opgebouwd is daarmee relevant voor de branche. Maar daar is nu even geen belangstelling voor omdat er in overleg met alle betrokken organisaties die de belangen dekken van zorgaanbieders, verzekeraars en het ministerie van VWS besloten is dat het aanbod van zorg niet met meer mag toenemen dan gemiddeld 2,5 % t.o.v. 2010. Voor de vergrijzende samenleving impliceert dit dat de zorg moeilijker bereikbaar wordt waardoor de vraag naar zorg afneemt en eerder wordt verleend vanuit het informele circuit (familie / vrienden) voor zover dit voor handen is. Daarbij wordt voorbij gegaan aan het gegeven dat daarmee ook de kans op herstel en dus de kwaliteit van leven, afneemt. Wie dit leest en zich zorgen maakt doet er verstandig aan zich aanvullend te verzekeren. De beperking van de groei tot 2,5 % is een rigoureuze ingreep waar een duidelijke signaalfunctie van uit gaat. Verwacht werd dat deze ingreep met verstand zou worden toegepast. Maar in de praktijk concludeerden de zorgverzekeraars al snel dat te veel zorg aanbieders waaronder ook het RRR vonden dat zij zich in een uitzonderingspositie bevonden. Vervolgens gingen de zorgverzekeraars de 2,5 % groei norm niet als een gemiddelde maar als een maximum hanteren. Daarenboven werden er kortingen opgelegd en werd bedongen dat de zorgaanbieders een leveringsplicht hebben boven het overeengekomen volume aan zorg, zonder dat daar een betaling tegenover staat. De situatie kan worden vergeleken met een gezin met opgroeiende kinderen die ieder jaar meer brood eten. De vader stapt op de bakker af en zegt hem dat hij niet meer brood wil afnemen dan het afgelopen jaar en daar 10% minder voor wil betalen maar wanneer zou blijken dat het gezin toch meer brood afneemt of er komen gasten bij dan wordt daar niet extra voor betaald. Je zou verwachten dat de bakker het aanbod niet serieus zal overwegen en dit vriendelijk doch pertinent afwijst. Zorgaanbieders verkeren in een vergelijkbare positie als de bakker met echter als belangrijk verschil dat één klant (een zorgverzekeraar) meer dan de helft van hun productie afneemt. De zorgaanbieders zijn dan ook na veel tegenwerpingen akkoord moeten gaan met onmogelijke condities op straffe van het opdrogen van de inkomstenstroom (niet betalen van ingediende declaraties). In december zal blijken hoe onmogelijk de situatie is. Als bestuurder van een zorgorganisatie kun je de zaken niet op zijn beloop laten en moet je wel anticiperen op een onmogelijke situatie, maar dat gaat niet onopgemerkt. Nog zijn de medewerkers van het RRR bereid om zich extra in te zetten en nog zijn de patiënten bereid om zich aan te passen maar de rek is er wel uit.